τώρα θα μας σώσουν, κάνοντας οικονομία από μια μοναδική γιορτή για τη δημοκρατία

" μας είπανε πως τάχατες, όλα θα τα διορθώσουν.
μας ρήμαξαν γεμίζοντας τις τσέπες και τις κοιλιές τους.
οι κόκκινοι επιβήτορες της δόλιας εξουσίας
και οι γαλαζοπράσινοι εξουσιαστές, συστημικοί κι εγωιστές,
μας έχουνε αφανίσει παραγωγή, τιμή και αξία.
και τώρα θα μας σώσουν, κάνοντας οικονομία
από μια μοναδική γιορτή για τη δημοκρατία"
ο αμετανόητος (ιόφ)

Εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 17/7/2012 Επήλθε το μοιραίο

Tου Στέφανου Κασιμάτη

Ως εδώ ήταν λοιπόν. Ησυχα και αθόρυβα -τόσο ήσυχα που σχεδόν δεν καταλάβαμε ότι συνέβη- εξέπνευσε το πρωί η καημένη, έπειτα από άνιση μάχη που έδωσε επί τρία χρόνια. Την αγαπήσαμε σφοδρά στην αρχή. Αργότερα την κατηγορήσαμε για πολλά - κάποιες φορές αδίκως. Υπήρξαν και στιγμές που τη μισήσαμε κιόλας. Πάντως, τώρα που επήλθε το μοιραίο (παρότι -ας μου συγχωρεθεί η ασέβεια- μας έβγαλε την πίστη ώσπου να τα κακαρώσει...) προσωπικώς στέκομαι απέναντι στο γεγονός με αντικρουόμενα συναισθήματα, στα οποία επικρατεί μάλλον η συγκίνηση, αφού μέσα στη Μεταπολίτευση, που παρέδωσε το πνεύμα χθες νικημένη από τη χρεοκοπία, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι τώρα ζωής μου. Τα γεγονότα-ορόσημα που σημαίνουν τη συμβολική αρχή και το συμβολικό τέλος μιας εποχής τα επιλέγουν με τη σοφία της κρίσης τους οι ιστορικοί και τα επιβάλλει ο χρόνος και η αποδοχή των γενεών που ακολουθούν. Ιστορικός δεν είμαι για να διεκδικήσω την αυθεντία της κρίσης μου, αλλά με το προνόμιο της δημοσιογραφικής ελευθεριότητας -νοουμένης ως γενναιοδωρίας κατά την κρίση- η λιτή ανακοίνωση, με την οποία η Προεδρία της Δημοκρατίας ανήγγειλε χθες ότι φέτος δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, θα έλεγα ότι είναι το συμβολικό τέλος της εποχής την οποία βαφτίσαμε με το όνομα του γεγονότος από το οποίο ξεκίνησε: Μεταπολίτευση. Ως αιτία της ματαίωσης αναφέρεται ότι η δαπάνη θα αποτελούσε πρόκληση εν σχέσει με «την δοκιμασία που περνά ο ελληνικός λαός». Πρόκειται, φυσικά, για εύσχημη δικαιολογία. Διότι πόσο προκλητικό θα ήταν τέλος πάντων το κόστος της πορτοκαλάδας, που θα προσφερόταν στους προσκεκλημένους; Νομίζω ότι ο πραγματικός λόγος είναι η χρεοκοπία αυτού που συμβόλιζε η γιορτή, η χρεοκοπία της πολιτείας που φτιάξαμε μετά την πτώση της δικτατορίας. Τι να γιορτάσουμε δηλαδή; Οτι για να επιβιώσουμε βασιζόμαστε στην «καλοσύνη των ξένων»; Οτι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις πρέπει να περικόψουμε το κατ’ εξοχήν δημιούργημα -για να μην πω «τερατούργημα»- της Μεταπολίτευσης, το κράτος; Οτι το βασικό επίτευγμα της οικονομίας μας ήταν η παραγωγή 2.500.000 συνταξιούχων; Οτι ακόμη δεν λέμε να χωνέψουμε πως δεν είναι δυνατόν να ζούμε υπεράνω των οικονομικών δυνατοτήτων μας; Οτι οι μισθωτοί, που ούτως ή άλλως πλήρωναν πάντα φόρους, φέτος θα χρειαστούν σχεδόν έναν χρόνο για να πληρώσουν τους απανωτούς λογαριασμούς της εφορίας; Οτι, στον ιδιωτικό τομέα, σημειώσαμε ρεκόρ με 1.110.000 ανέργους; Οτι το περιλάλητο «δημοκρατικό δικαίωμα» κατάντησε πρόσχημα για να επιβάλλεται ο φασισμός της Αριστεράς και το κράτος να μην τολμά να παρέμβει; (Βλέπε περίπτωση Ελληνικής Χαλυβουργίας. Θυμίζω επίσης και τους νεκρούς της Marfin, που τόσο γρήγορα ξεχάσαμε...) Οτι, σε τελευταία ανάλυση, σχεδόν παντού στην κοινωνία, ο τσαμπουκάς, η ανομία, το «έτσι γουστάρω» εκλαμβάνονται ως εκδηλώσεις δημοκρατικών ελευθεριών; Ανεπισήμως, ωστόσο, πηγές της Προεδρίας απέδιδαν τη ματαίωση της γιορτής και στο γεγονός ότι θα έπρεπε να προσκληθούν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Ως επιχείρημα, ο εν λόγω ισχυρισμός είναι απόδειξη της αμηχανίας που προκαλεί το αδιέξοδο στο οποίο έχει φθάσει η Δημοκρατία μας. Μα, είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτούς τους απερίγραπτους, αχαρακτήριστους, ακατονόμαστους ή όπως αλλιώς θέλετε να τους πείτε, τους ψήφισαν 400.000 ψηφοφόροι σε δύο συναπτές εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες μόλις έναν μήνα απείχαν η μία από την άλλη. Τόσο κομπλεξική είναι λοιπόν η Δημοκρατίας μας, ώστε να μην ανέχεται στα σεπτά δώματα του μεγάρου της τους μαύρους φασίστες, ενώ ανέχεται τους κόκκινους φασίστες που δηλώνουν ευθαρσώς και υπερηφάνως ότι δεν αναγνωρίζουν το αστικό Σύνταγμα και επιδιώκουν την ανατροπή του; Ιδού ένας λόγος για τον οποίον πολύ φοβάμαι ότι θα τους ψήφιζε και πάλι ένα υπολογίσιμο μέρος του εκλογικού σώματος, αν -ο μη γένοιτο- κάναμε ξανά εκλογές. Εν πάση περιπτώσει, η Προεδρία όφειλε να χειριστεί τα προσχήματα με τον κατά το δυνατόν κομψότερο τρόπο - και από την πλευρά της έκανε πολύ καλά. Ομως εμείς δεν έχουμε λόγο να κρυβόμαστε από την αλήθεια που όλοι συζητούμε μεταξύ μας στις παρέες: φέτος δεν έχουμε κανένα λόγο να γιορτάσουμε τη Δημοκρατία έτσι όπως την καταντήσαμε. Εχουμε όμως κάθε λόγο για να εργασθούμε με σκοπό να τη στήσουμε ξανά στα πόδια της, ώστε να γίνουμε και πάλι περήφανοι γι’ αυτήν. Το βάρος της ευθύνης πέφτει κυρίως στους τρεις αρχηγούς που σχηματίζουν τη συγκυβέρνηση και στο υπόδειγμα αληθινής ηγεσίας που περιμένει από αυτούς ο κόσμος. Με γνώμονα την κοινή λογική και το δίκαιο, οι αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Αριστεράς οφείλουν να αγωνιστούν με ειλικρίνεια και αυταπάρνηση για τον συγκερασμό των επιμέρους κομματικών επιδιώξεων στη βάση του κοινού εθνικού συμφέροντος. Εφόσον αποδείξουν με τις πράξεις τους ότι εργάζονται προς τον σκοπό αυτό, εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε να τους στηρίξουμε με τις θυσίες μας, χωρίς κλάψες και μεμψιμοιρία. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι ο μόνος τρόπος αν θέλουμε στο μέλλον να γιορτάσουμε ξανά τη Δημοκρατία.

για σας τους περισπούδαστους, το λέγω, δεν σας αντέχω.

"παρ' όλα αυτά αφήστε μας να νοιώθουμε και μάγκες.
για σας τους περισπούδαστους, το λέγω, δεν σας αντέχω.
μας πήρανε τα χρήματα, μας κλέψαν την τιμή μας
και τώρα θέλουν να μας πούνε,
πως η φωνή μας δεν γνωρίζει,
το στόμα μας τι λέγει"
ο αμετανόητος (ιόφ)

Εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 17/7/2012 Τα φωνήεντα και οι συνήθεις «ανθέλληνες» Του Παντελή Μπουκάλα Καχύποπτοι όπως είμαστε, για λίγα πράγματα εμφανιζόμαστε πλειοψηφικά βέβαιοι. Πρώτον, ότι ο Θεός είναι Έλληνας, ιδίως όταν τα εθνικά μας χρώματα μάχονται σε κάποιο αθλητικό πεδίο, γήπεδο ποδοσφαίρου, κλειστό του μπάσκετ, πισίνα του πόλο κ.τ.λ. Δεύτερον, ναι μεν δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι λαοί, πάντως εμείς είμαστε ανώτεροι των μεταναστών (αυτό δήλωσε το 63% εξ ημών σε πρόσφατη έρευνα). Δηλαδή -και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε- είμαστε Ο Ανώτερος Λαός. Πεποίθηση τρίτη: η γλώσσα μας είναι η αρχαιότερη και πλουσιότερη στον κόσμο («έχει εκατομμύρια λέξεις», όπως λένε όσοι από εθνικόφρονη ασχετοσύνη μετρούσαν ξεχωριστή λέξη καθέναν από τους εκατό τύπους με τους οποίους εμφανίζεται ένα ρήμα κλινόμενο σε όλους τους χρόνους και τις εγκλίσεις), η μόνη με ενσωματωμένα κρυφά νοήματα, η μόνη μουσική, η μόνη συμβατή με τα κομπιούτερ (εξού και ο θρυλικός έρως του Μπιλ Γκέιτς), η μόνη που βρίσκεται χαραγμένη πάνω σε Ούφο (το γράμμα έψιλον...), αλλά και πάνω στον Αρη (τον πλανήτη, όχι την ομάδα της Θεσσαλονίκης).. Και επειδή όλ’ αυτά είναι νόμοι της φύσεως, ιδού και ο «νόμος της πολιτικής», στον οποίο επίσης πλειοψηφικά πιστεύουμε: με αρχηγό τον Χένρι Κίσινγκερ (εκείνον με τις γνωστές δηλώσεις που δεν έγιναν ποτέ, αλλά τι σημασία έχει), μυριάδες ανθέλληνες, σιωνιστές, μασόνοι, εαμοβούλγαροι, κουάκεροι, ιλουμινάτοι, μπιλντερμπεργκιανοί και λοιποί βδελυροί πάνε να μας φάνε ό,τι πολυτιμότερο: τη γλώσσα μας. Τ’ ακούς μάλιστα αυτό από ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς που μόνοι τους διάλεξαν μη ελληνικό όνομα και δεν τους το επέβαλε κανένας ανθέλλην συνωμότης, και δεν ξέρεις ποια υποχρέωση προηγείται: του γέλιου ή του κλάματος. Τώρα λοιπόν μας κλέβουν τα ιερά μας φωνήεντα. Αυτό κατανόησε μια δασκάλα, ανίκανη να δει τη διαφορά ανάμεσα στους ήχους και τα γράμματα, παρότι τη διδάχτηκε. Αυτό διαλαλούν τα μπλογκ του αγριολαϊκισμού και οι εφημερίδες του εθνικόφρονος κιτρινισμού. Αυτό διακηρύσσουν οι εκπομπές όσων δημοσιογράφων έχουν μόνο τους εφόδιο την παντογνωσία τους. Αυτό βροντοφωνάζει ο φιλολογών Βύρων Πολύδωρας, που κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή... Δεν το πιστεύουν βέβαια αυτό 140 γλωσσολόγοι, που, έντρομοι από την καταιγίδα της αγράμματης εθνικοφροσύνης, δημοσιοποίησαν σχετικό κείμενο. Για να θυμίσουν (εις μάτην φοβάμαι) όσα αποτελούν κοινό επιστημονικό κτήμα χρόνια τώρα: ότι άλλο η γραφή κι άλλο η φωνή, ότι τα φωνήεντα της Αρχαίας είναι εφτά, της δε Νέας πέντε, αφού χάθηκε η προσωδία. Εχουν δίκιο οι γλωσσολόγοι μας. «Ευτράπελα» είναι όλα τούτα, καταγέλαστα. Αλλού όμως. Οχι εδώ. Οχι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας όπου συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε σαν σοβαρό πολιτικό (και επιπλέον γραμματιζούμενο) τον υφυπουργό που άλλαξε τις πινακίδες για να τις βλέπει πολυτονικές στη δίμηνη θητεία του και να νιώθει Σωκράτης - τουλάχιστον. Εχει σημασία που ο Σωκράτης δεν σκάμπαζε από τόνους και πνεύματα, αφού δεν υπήρχαν στον καιρό του; Τι; Τα ’χαν αρπάξει οι Πέρσες;