Οι οικόσιτοι σκύλοι μπορούν να προστατεύσουν τα βρέφη από συγκεκριμένες λοιμώξεις

www.otenet.gr Τα βρέφη που συμβιώνουν με οικόσιτους σκύλους παθαίνουν σπανιότερα ωτίτιδες και λοιμώξεις του αναπνευστικού σε σύγκριση με εκείνα που ζουν σε σπίτια χωρίς κατοικίδια, σύμφωνα με έρευνα που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Η έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στην αμερικανική επιθεώρηση Pediatrics, δεν εξηγεί τον λόγο αυτού του φαινομένου, αλλά αφήνει να εννοηθεί ότι η επαφή με έναν σκύλο ο οποίος περνά τουλάχιστον κάποιον χρόνο εκτός σπιτιού μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα ενός παιδιού τον πρώτο χρόνο της ζωής του. Και οι γάτες παρέχουν ανάλογη προστασία στα βρέφη, αλλά σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με τους σκύλους. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 397 παιδιών στην Φινλανδία οι γονείς των οποίων κρατούσαν ημερολόγιο κάθε εβδομάδα καταγράφοντας την κατάσταση της υγείας του παιδιού τους τον πρώτο χρόνο της ζωής του και συγκεκριμένα ηλικίας από εννέα έως 52 εβδομάδων. Συνολικά, τα βρέφη που ζούσαν σε σπίτια με γάτες ή σκύλους είχαν κατά 30% μικρότερες πιθανότητες να εμφανίσουν συμπτώματα λοίμωξης του αναπνευστικού--περιλαμβανομένων βήχα, ρινίτιδας, καταρροής και πυρετού--και σχεδόν 50% μικρότερες πιθανότητες για ωτίτιδα. "Όταν τα παιδιά είχαν επαφή με σκύλο ή με γάτα στο σπίτι ήταν σημαντικά πιο υγιή στη διάρκεια της περιόδου πραγματοποίησης της έρευνας", αναφέρεται στη μελέτη ειδικών του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Kuopio της Φινλανδίας. Μεγαλύτερη προστασία αποδείχτηκε ότι είχαν τα παιδιά εκείνα τα οποία βρίσκονταν στο σπίτι με τον σκύλο τους για έως και έξι ώρες καθημερινά σε σχέση με τα παιδιά εκείνα που δεν είχαν σκύλο ή που είχαν σκύλο που βρισκόταν μονίμως στον κήπο. "Εικάζουμε ότι η επαφή με ζώα μπορεί να βοηθήσει στην ωρίμανση του ανοσοποιητικού συστήματος, οδηγώντας σε πιο συγκροτημένη ανοσοποιητική αντίδραση και μικρότερη διάρκεια των λοιμώξεων", αναφέρει η μελέτη. Η βελτίωση της υγείας τους ήταν σημαντική ακόμη κι όταν οι ερευνητές απέκλεισαν άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να αυξήσουν τον κίνδυνο φλεγμονής, όπως το να μην έχουν θηλάσει, το να πηγαίνουν σε βρεφονηπιακό σταθμό, να έχουν μεγαλώσει από ασθματικούς ή καπνιστές γονείς ή να έχουν αδέλφια. Επιπλέον, τα βρέφη που κατοικούσαν με σκύλους χρειάζονταν λιγότερα αντιβιοτικά. Παλαιότερες έρευνες είχαν αντικρουόμενα αποτελέσματα καθώς κάποιες διαπίστωσαν ότι τα παιδιά που συμβιώνουν με κατοικίδια με τρίχωμα δεν έχουν κάποιο όφελος για την υγεία τους, ενώ άλλες αποφάνθηκαν ότι η επαφή με τα ζώα παρείχε στα βρέφη κάποια προστασία απέναντι στα κρυολογήματα και στα στομαχικά προβλήματα. Σύμφωνα με τους συγγραφείς της, η μελέτη αυτή διαφοροποιείται από παλαιότερες στο ότι επικεντρώνεται μόνο στον πρώτο χρόνο ζωής του παιδιού και δεν αφορά μεγαλύτερες ηλικίες.

Πηγή ΑΠΕ

Η ασπιρίνη όπλο κατά του καρκίνου, λέει ομογενής ερευνήτρια

Από: www.otenet.gr Η ταπεινή ασπιρίνη ίσως αποδειχθεί ως ένα από τα πιο ισχυρά όπλα κατά του καρκίνου. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μια ομογενής ερευνήτρια, από τη Μελβούρνη. H δρ Τάρα Καρνέζη είναι εκ των συγγραφέων της έκθεσης που έκανε ομάδα ερευνητών του Αντικαρκινικού Κέντρου Peter MacCallum της Μελβούρνης και η οποία δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης ''Cancer Cell''. Οπως αναφέρει η δρ Καρνέζη, η ασπιρίνη και πιθανόν και άλλα φάρμακα της κατηγορίας των Μη Στεροειδών Αντιφλεγμονωδών Φαρμάκων (ΜΣΑΦ), ίσως αναστέλλουν τις μεταστάσεις κλείνοντας τις διόδους διαφυγής των καρκινικών κυττάρων. Η ομογενής επιστήμονας, υποστηρίζει ότι η ανακάλυψη ανοίγει τον δρόμο για νέα θεραπεία του καρκίνου. Αν και οι γιατροί υποπτεύονταν από καιρό ότι η ασπιρίνη και τα άλλα ΜΣΑΦ συμβάλλουν στην αναχαίτιση των μεταστάσεων, δεν είχε καταστεί δυνατό να διαλευκανθεί ο μηχανισμός μέσω του οποίου, τα φάρμακα αυτά δυσκόλευαν τη μετακίνηση των καρκινικών κυττάρων. Οπως αναφέρει η δρ Καρνέζη, οι Αυστραλοί επιστήμονες διαπίστωσαν τώρα ότι η έκφραση ενός γονιδίου συνδέεται τόσο με την αύξηση του καρκίνου, όσο και με τον μηχανισμό της φλεγμονής και της διαστολής των αγγείων και ειδικότερα των αγγείων των λεμφαδένων, τα οποία έχουν κομβικό ρόλο στην μετακίνηση των καρκινικών κυττάρων. Η διαστολή των αγγείων διευκολύνει το πέρασμα των καρκινικών κυττάρων μέσα από αυτά, ενώ η ασπιρίνη που προκαλεί τη συστολή τους δρα ανασταλτικά στη μετακίνησή τους. Τα αυστραλιανά ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε άλλα που ήθελαν την ασπιρίνη να μειώνει την αύξηση όγκων του προστάτη, του πνεύμονα, του εγκεφάλου, του παχέος εντέρου και του φάρυγγα. Βεβαίως, για να ενταχθεί η ασπιρίνη στο οπλοστάσιο των ογκολόγων, θα πρέπει τα παραπάνω ευρήματα να εξετασθούν με τη βοήθεια κλινικών μελετών. Η δρ Καρνέζη υποστηρίζει πως η ανακάλυψη δεν επιβεβαιώνει απλώς τις ευεργετικές ιδιότητες της ασπιρίνης, αλλά ανοίγει τον δρόμο για την παρασκευή νέων αποτελεσματικών φαρμάκων. ''Αισιοδοξούμε πως αυτή η ανακάλυψη είναι ένα κομμάτι του παζλ που θα οδηγήσει στην θεραπεία του καρκίνου'' είπε η ομογενής επιστήμονας.

Πηγή ΑΠΕ

Η υγεία των παιδιών προοιωνίζεται την μελλοντική υγεία των γονιών

Από: www.otenet.gr Αν τα παιδιά έχουν υψηλή χοληστερόλη ή αρτηριακή πίεση, τότε είναι πιθανό ότι οι γονείς τους θα αντιμετωπίσουν αυξημένο κίνδυνο καρδιολογικού προβλήματος ή διαβήτη τις επόμενες δεκαετίες, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που συμπέρανε ότι η τωρινή κατάσταση της υγείας των παιδιών συνιστά προγνωστικό δείκτη για τη μελλοντική υγεία των γονιών. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Τσαρλς Γκλουκ του Ιουδαϊκού Νοσοκομείου του Σινσινάτι, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο παιδιατρικό περιοδικό "Journal of Pediatrics", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, μελέτησαν περίπου 850 παιδιά με μέση ηλικία 12 ετών και τα επαναξιολόγησαν μετά από 26 χρόνια, ενώ παράλληλα συνέκριναν την υγεία των γονιών τους, οι οποίοι είχαν πλέον μέση ηλικία 66 ετών. Σε περίπου τις μισές οικογένειες (ποσοστό 47%) ένας από τους δύο γονείς είχε πάθει έμφραγμα, εγκεφαλικό ή είχε εμφανίσει άλλο αρτηριακό πρόβλημα, ενώ πάνω από ένας στους τρεις (ποσοστό 37%) είχε εμφανίσει διαβήτη. Όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, οι γονείς είχαν περίπου διπλάσιο κίνδυνο να πάθουν έμφραγμα ή εγκεφαλικό πρόωρα, έως την ηλικία των 60 ετών, εάν τα παιδιά τους είχαν υψηλή αρτηριακή πίεση στην ηλικία των 12 ετών. Γενικότερα, οι πιθανότητες εμφάνισης καρδιαγγειακών προβλημάτων στους γονείς σε οποιαδήποτε ηλικία ήταν μεγαλύτερες, εάν το παιδί στα 12 του είχε υψηλή «κακή» χοληστερόλη (LDL) ή υψηλά τριγλυκερίδια. Επίσης όταν τα παιδιά ήταν παχύσαρκα, ήταν διπλάσιες οι πιθανότητες οι γονείς να πάθουν διαβήτη ή να εμφανίσουν υψηλή πίεση στη μέση ηλικία. Έτσι, σύμφωνα με τους ερευνητές, η παρακολούθηση της υγείας των παιδιών δεν είναι σημαντική μόνο για τα ίδια, αλλά μπορεί να παρέχει χρήσιμες ενδείξεις για το πώς θα εξελιχθεί μελλοντικά η υγεία των γονιών τους, ιδίως αν οι τελευταίοι αποφεύγουν ή ξεχνούν να κάνουν περιοδικά «τσεκ-απ». Βέβαια, η νέα έρευνα επαναφέρει το επίμαχο ζήτημα του πόσο συχνά πρέπει να εξετάζονται τα παιδιά σχολικής ηλικίας για δείκτες όπως η πίεση και η χοληστερόλη τους, κάτι για το οποίο δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των γιατρών. Κι αυτό, μεταξύ άλλων (όπως το οικονομικό κόστος), επειδή δεν είναι δεδομένο το όφελος μακροπρόθεσμα για την υγεία από μια τόσο πρόωρη διεξαγωγή τακτικών διαγνωστικών εξετάσεων, με εξαίρεση φυσικά όσα παιδιά διαπιστώνεται ότι έχουν μια κληρονομική πάθηση, όπως εκ γενετής υψηλή χοληστερόλη, οπότε ίσως θα πρέπει να αρχίσουν να παίρνουν φάρμακα (π.χ. στατίνες) από πολύ μικρή ηλικία. Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.jpeds.com/article/S0022-3476(11)01253-4/fulltext

Πηγή ΑΠΕ

Τα τηγανητά φαγητά δεν πειράζουν την καρδιά, αν έχουν μαγειρευτεί με ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο

Από: www.otenet.gr Η κατανάλωση τηγανητών φαγητών, που έχουν μαγειρευτεί με ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο, δεν συνδέεται με κίνδυνο καρδιοπάθειας ή πρόωρου θανάτου, σύμφωνα με μια νέα ισπανική επιστημονική έρευνα. Οι επιδημιολόγοι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Μαρία Πιλάρ Γκουαγιάρ-Καστιγιόν του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal», σύμφωνα με το BBC, μελέτησαν σχεδόν 41.800 Ισπανούς ενήλικους ηλικίας 29 έως 69 ετών για μια περίοδο 11 ετών, αναφορικά με τον τρόπο μαγειρέματος και το είδος των φαγητών που έτρωγαν, σε συνάρτηση με την υγεία τους. Κανείς δεν είχε πρόβλημα καρδιάς στο ξεκίνημα της έρευνας, ενώ στην πορεία υπήρξαν 606 περιστατικά καρδιολογικού προβλήματος και 1.134 θάνατοι. Η μελέτη συμπέρανε ότι «σε μια μεσογειακή χώρα, όπου το ελαιόλαδο και το ηλιέλαιο είναι τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα λίπη για τηγάνισμα και όπου μεγάλες ποσότητες τηγανητών καταναλώνονται στο σπίτι και έξω από αυτό, δεν παρατηρήθηκε καμία σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση τηγανητών τροφών και στον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου ή θανάτου». Το τηγάνισμα είναι μια από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους μαγειρέματος, όμως με τον τρόπο αυτό η τροφή απορροφά τα λίπη των ελαίων και αποκτά περισσότερες θερμίδες. Προηγούμενες έρευνες έχουν συμπεράνει ότι η κατανάλωση πολλών τηγανητών φαγητών μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για την καρδιά, λόγω αύξησης της πίεσης του αίματος, της χοληστερόλης και της παχυσαρκίας, όμως η σχέση ανάμεσα στα τηγανητά και τα καρδιολογικά προβλήματα δεν έχει μελετηθεί ακόμα πλήρως. Σε ένα συνοδευτικό σχόλιο στο ίδιο ιατρικό περιοδικό, ο καθηγητής Μίκαελ Λάιτσμαν του γερμανικού πανεπιστημίου του Ρέγκενσμπουργκ τονίζει ότι η ισπανική μελέτη καταρρίπτει τον μύθο πως «το τηγανητό φαγητό είναι γενικά κακό για την καρδιά». Προσθέτει όμως ότι «αυτό δεν σημαίνει πως τα συχνά γεύματα με πατάτες τηγανητές δεν θα έχουν καθόλου συνέπειες για την υγεία». Επισημαίνει ακόμα πως έχει σημασία, όπως φαίνεται, το είδος λαδιού που χρησιμοποιείται στο τηγάνισμα.

Πηγή ΑΠΕ

Από: www.otenet.gr/portal/portal/info/news/

Η μοναξιά κάνει πιο σύντομη τη ζωή Η μοναξιά ροκανίζει τη ζωή των ανθρώπων, όπως επιβεβαιώνουν δύο νέες αμερικανικές επιστημονικές έρευνες, που δείχνουν ότι όσοι ζουν μόνοι τους, έχουν αυξημένες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιά ή από άλλη αιτία. Η πρώτη μελέτη διαπίστωσε ότι όσοι άνθρωποι ζουν μόνοι τους, είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από καρδιαγγειακό πρόβλημα, ενώ η δεύτερη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα άτομα άνω των 60 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από μία γενικότερη κατάπτωση των λειτουργιών και ικανοτήτων τους ή και από θάνατο, όταν είναι μόνοι τους ή αισθάνονται έτσι. Και οι δύο έρευνες δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου "Archive of Internal Medicine". Όπως τόνισε ο υπεύθυνος της πρώτης μελέτης δρ Ντίπακ Μπλατ της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Νοσοκομείου Brigham and Women's της Βοστώνης, «η μοναχική ζωή από μόνη της αποτελεί παράγοντα κινδύνου» και αυτό άσχετα με το αν κανείς ζει μόνος του γιατί το επέλεξε ή επειδή έχασε το σύντροφό του. Όπως επεσήμανε, κάποιος μπορεί να νιώθει μοναξιά παρόλο που δεν ζει μόνος του ή, αντίθετα, μπορεί να ζει μόνος του, αλλά να μην νιώθει μοναξιά. Παρόλα αυτά, η ζωή χωρίς σύντροφο αφήνει το αρνητικό της αποτύπωμα στον οργανισμό. Μία βασική αιτία για τις επιπτώσεις της μοναξιάς, κατά τους ερευνητές, είναι ότι επιφέρει κατάθλιψη σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και αυτό σημαίνει ότι ο μοναχικός άνθρωπος σταδιακά παύει να ενδιαφέρεται για την κατάσταση της υγείας τους. Ακριβώς για αυτό, κατά τον Μπλατ, οι γιατροί πρέπει να φροντίζουν να σχηματίζουν ένα πλήρες κοινωνικό ιστορικό του ασθενούς, ώστε να αξιολογούν καλύτερα τους παράγοντες κινδύνου, ανάλογα με την μοναξιά που ο καθένας βιώνει στην καθημερινή ζωή του. Η μοναξιά σχετίζεται με θνησιμότητα 14,1% από οποιαδήποτε αιτία μέσα σε διάστημα τετραετίας (έναντι 11,1% όσων δεν ζουν μόνοι τους) και με θνησιμότητα 8,6% (έναντι 6,8%) ειδικά από καρδιαγγειακή αιτία. Από άποψη ηλικίας, για τα μοναχικά άτομα 45 έως 65 ετών ο κίνδυνος θανάτου είναι 7,7% (έναντι 5,7%) και για τα άτομα 66 έως 80 ετών 13,2% (έναντι 12,3%), ενώ για τους άνω των 80 ετών δεν υπάρχει διαφορά στον κίνδυνο θανάτου μεταξύ μοναχικών και μη. Συνεπώς ο κίνδυνος είναι αναλογικά μεγαλύτερος στους μοναχικούς ανθρώπους μικρότερης ηλικίας. Η δεύτερη έρευνα, με επικεφαλής τη δρα Κάρλα Περισινότο του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Σαν Φρανσίσκο, βρήκε ότι η μοναξιά σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου μέσα σε μία χρονική περίοδο εξαετίας, αλλά επίσης με λειτουργική κατάπτωση του οργανισμού των μοναχικών ανθρώπων. Οι ερευνητές, που μελέτησαν 1.600 άτομα με μέση ηλικία 71 ετών, εκ των οποίων το 43% ένιωθαν μοναξιά, βρήκαν ότι μέσα στην επόμενη εξαετία το 24,8%των μοναχικών (έναντι 12,5% των υπολοίπων) εμφάνισαν δυσκολίες στην εκτέλεση των καθημερινών δραστηριοτήτων τους, ενώ το 40,8% (έναντι 27,9%) δυσκολεύονταν να ανέβουν σκάλες. Και οι δύο μελέτες από κοινού δείχνουν ότι η κοινωνική απομόνωση αυξάνει την καρδιαγγειακή θνησιμότητα, ιδίως σε άτομα που έχουν καρδιολογική προδιάθεση. Σύμφωνα με προηγούμενες επιδημιολογικές έρευνες, η μοναξιά και η απομόνωση από τις κοινωνικές σχέσεις επιδρά στην ορμονική λειτουργία και δημιουργεί συναισθηματικό στρες.

Πηγή ΑΠΕ